Les amis disparus
J ‘attendais un ami,je n’ai trouve gu’une ombre
Le temps s’est distendu, tous mes amis sont morts
Je voyage hors de moi, je suis griffe d’attente
Et des chats desoles passent dans mon regard
Ah ! s’ils m’ont rejete-rejete, moi le fils,
Que ferias-je du nom que le ciel m’a donne
Je suis le dechire de ce temps derisoire
Que cache sa blessure en inventant des mots
Que me font ces oiseaux, ces poisons, ces belettes
Si mon terrier se vide avec mon Coeur a nu
Je suis le survivant, celui qui pleure et reve
Et dont on ne sait rien, gu’il a vecu
J’attendais un ami, je n’ai trouve gu’un masgue
Et je cherche un visage ou le poser
Je n’attends gue moi-meme et ne suis gu’un passage
Mon reflet me regarde et ne sait plus pleurer
ياران گم شده
در انتظار دوستي بودم وسايه اي بيش نيافته ام
زمان امتداد يافته و تمامي يارانم مرده اند
برون از خود در سفرم و از انتظار پنجول خورده
وگربه ها يي اندوهگين در نگاهم در گذرند .
آه !اگر طردم كرده باشند-طرد شده، منِِ پسر
با نامي كه ملكوت به من داده است چه خواهم كرد ؟
من پاره پاره از اين زمانه مضحكم
كه زخم خود را ابداع كلمات كتمان مي كند.
اين پرندگان ،ماهي ها و راسوها چه فرقي ميكنند به حالم
آن گاه كه آشيانم تهي ميشود با قلب عريانم؟
من از مرگ جسته ام ،هم آني كه مي گريد و در عالم روياست
كزو هيچ نمي دانند جز آن كه زيسته است.
در انتظار دوستي بودم ونقابي بيش نيافته ام
در جست و جوي صورتي هستم كه بر آن بنشانمش .
تنها در انتظار خود نشسته ام وگذرگاهي بيش نيستم
تصويرم به من مي نگرد و ديگر گريستن نمي تواند.
(Robert sabatier(1923
روزی که با هم هندوانه نخوردیم!!
سالها پيش وقتي هنوز مادربزرگ پيرم فراموشيش بالانزده بود و مورد غضب خانواده ی داعي جان قرار نگرفته بود، داستانهاي قشنگي برامون تعريف ميكرد. هيچ كدومو يادم نمونده چون منم دارم به همون بيماري مبتلا ميشم ، توي مغز منم داره همچي جاشو به يكي دوتا چيز مشخص ديگه ميده و خوب خوشبختانه داعي جاني هم نمونده كه ما را تصفيه كنه، بجاش تا دلت بخواد از خودش نوه و نتيجه باقي گذاشته.
با تمام اين صحبتا يه قصه بدجوري تو مخم مونده، نميدونم از كي اينو فهميدم ولي بايد همين اواخر باشه مثل اكثر چيزهاي كه بعد سالها يادم مياد ،شاید آخرین چون بیماری(آلزایمر) امده بود.داستان با بقيه قصه ها معمول براي بچه ها فرق داره فكركنم مال سالهاي آخره، سالهاي كه اسم داعيمو فراموش كرده بود (و ديگه يادش نيومد).
القصه:
خلاصه قصه ما از اين قراره كه دو تا دختر بودن، خوشگل و زشت، با هم دوستو رفيق، يه كي از اين روزهاي خدا! تو كوچه يه پسر يلا قبا سر راه اين گل ها! سبز ميشه دختر خوشكله دلش گرفتار ميشه پس رفيقش نامردي نميكنه و سر كوچه كشيك ميده ،حرف و صحبتو، لب و مالشو، مو سايشو ووووووووووووووووو
پسر فرداش از اون شهر ميره ،ميره پي خوشبختي خودش، پس علي ميمونه و حوضش .
دختره خيلي گريه و زاري ميكنه ولي چاره چيه، مثله همه ما فراموش ميكنه اما
6 ماه بعد دست به دامن رفيقش ميشه: اي خواهر چه كنم، دوستش ميگه فعلآ صداشو در نيار يه جوري از دستش خلاص ميشيم، دارو و درمون و معجونوو………
اما افاقه نميكنه، چه كنيم، چه نكنيم، دختر دومي ميگه كار از كار گذشته بايد يه كار اساسي كرد حالا چند وقت گذشته، 7ماه. توهمين حرفان كه دختره دردش ميگيره
چه كنيم، چه نكنيم ،ميرن حموم، تو حموم (خلوتی ودم شب ميرن، حتمآ) داد و هوارو ،بچه مياد چه كنيم خواهر، بچه مرده امده.
صدا مياد كه كي اونجا س اين صدا ها چيه، نكنه، الان ميام
چيكار كنيم خواهر ؟؟ دختر دوميه چاقو ور ميداره و تكه تكهش ميكككنه!! بعدشم شروع ميكنن به خوردن، يارو مياد ميگه: چيكار ميكنين، چه خبره. ميگن:هندونه ميخوريم!!!
بخوريد ولي جيغ وداد نكنيد يه بار كسي فكرا ي ميكنه ها.
پس خوردنو خوردنو خوردن…………….
تا شد 3 سال بعد، دختر خوشگله شد عروس حاكم ديار ديگه اي كه براش خيلي چيزا كه تواون زمونا مهم بوده، مهم نبود ؟
دختر زشته فقيرو تنگدست شد. القصه وخلاصه
رفت پپش رفيقش كه آره عزيز به فلاني كه تو حرمسراي حاكمه بگيد فلاني امده حالو احوالي كنه .
رفتنو اومدن گفتن نميشناسه، گفتن بندازينش بيرون.
گفت بگين همون رفيقت كه با هم تو حموم هندونه خورديم.
رفتن اومدن گفتن بفرماييد بفرماييد منتظرن.
وهمه به خوبي و خوشي به زندگيشون ادامه دادن !!!
پس بدين ترتيب قصه ما بسر رسيد كلاغه به خونش نرسيد.
فكر نميكنم از مادربزرگم قصه ي يادم مونده باشه
تا مدتها هندونه نمي خوردم ولي بعد عادت كردم ديگه عادت كردم ،گاهي موقعه ها دلم براش تنگ ميشه حتي چند وقت پيش براش گريه كردم گرچه به حال خود هندونه خورم بودو به نيت اون
ميخوام پستمو جالب تموم كنم ولي نميشه جاي يه جيزي خاليه .
آن روي سّكه
كودكان
به شوخي
به سوي قورباغه ها
سنگ پرتاب مي كنند
اما قورباغه ها
كاملآ جدي
مي ميرند.
اِريش فريد(1988-1921)
