2

زماني دور، دور كه ميگم نه اين دورا خيلي دور، پيامبري مثل هميشه ظهور كرد ،يهوي ،ولي خوب بازمثل گذشته ها مردم قومش اندازه يه …حسابش نكردن .خوب اين پيامبر ما با خداش شروع كرد به حرف زدن كه اي خداي بزرگ من و…….. كه حرفت خريدار نداشت و….. ولي خداش جوابي بهش نداد! هي گفت و نشد پس بد قاطي كرد به چكنم چكنم افتاد و زد به بيابون همينطوري كه راه مي رفت با خودش حرفاي كه با مردم زده بود ضمضمه مي كرد كه يه صداي شنيد سر و برگردوند اين ور اونور كسي رو نديد گوش تيز كرد ديد ميگن

:بابا اين يارو هم خيلي خله (همون كس خل خودمون)

:كي اين پيامبر جديده رو ميگي

:آره بابا اينم مثل اون چند هزار تاي قبلي وقتشو داره تلف ميكنه مردم اين شهر تا حالا خيلي از اين آدما رو راهي قبرستون كردن

: يه چيزاي شنيدم اما نميدونسيم اينقدر خداشون لج بازباشه !

پيامبر ما ديد اي بابا چه خبره دوتا لاك پشت از عاقبتش  بيشتر خبر دارن تا خود پيامبرش.

پيامبر ما توجه نكرد كه زبون حيوونا را ميفهمه فقط تواين فكربود كه كلاي بدي سرش رفته بود خوب حقم داشت ديگه موضوع معجزه مسخره بود وقتي كه ميفهميد خداش با زندگي ش بازي كرده وقتي ميديد خداش با دو تا لاك پشت رو راست تا با اون خوب …

1

دم غروب آغاز آتش خورشيد انگار تا ابد ناميرا تا ابد زنده تا ابد پاينده.

غول قهوي رو به همه سكوتو شكست با آرامشي خاص خودش :سنگ سياه بالاي سر شماست .

معني حرفش مشخص بود توضيحش ميفتاد گردن غول سبز :سال سياه اومد نفهميديد ، سال سفيد اومد و قلبتون از شور زياد كدر شد ما خنجر از زمانه خودمون خورديم .

ميون كلمات صورتي غول بنفش كه چراغ اميد و روشن نگه ميداشت يهو صداي بغز غول سياه شكست :فكر ميكنيد تقصير منه، من، به خدا هيچ وقت از شرافت پامو اونطرف نگذاشتم من سياه بودم اما هيچ وقت دو رنگ نبودم روبروي هر چيزي ايستادم به سياهي خودم اعتراف كردم و اشكاي سياهش ضمانت راست گويش بود.

هزار جفت چشم روبه غول سفيد كردن

با خنجر ميون دو كتفش راهي ساخته بود ،

خون سياه تمام وجودش گرفته بود و ريخت روي زمين

اون شب همه ي غول ها ميدونستن كه بايد به سنت قديم پايدار بمونن

زمين نبايد با خون يه غول( تنها )آميخته بشه ،همه ي غولها ،همه ي رنگ ها ،همه ي زندگي ها ،همه ي آرزوها.اين قانون دوران زر بود.

3

سر ها ، بدنهاي آويخته، نيزهاي با شكل صليب تنها جاندارن دشت زنده بود واين ،هر آدمي رو توي بدنش به لرزه در مي اورد .سكوت زجرآور سرزمين اين فكر و كه نكنه اين دشت واقعا زنده است حيات مي بخشيد .

از كلماتي در صبح نويد ،بركت ،زندگي و صلح برميخواست و حالا رنگ از رخ دشت پريده بود .چهره سرخگون و دلي سپيد .صداي ضعيفي با اهنگ باد الهي(كاميكازي) همراه بود :همه براي ايمان ميجنگيم .و باد با او هم صدا در پاسخ ميگفت :همه براي ايمان جنگيدند!

صداي جنگاوران وايكنگ به گوش نميرسيد .صداي پاي ستوران به گوش نميرسيد . صداي موعظه ي كشيشي و يا حتي پيامبر خود خوانده ي.

ولي يك چيز بر تاريخ بر نماند: جنگ پايان يافته بود…………………

:اون احمقا دوباره به چي ميخندن.

روباه پاهاشو جمع كرد دمشو كشيدو اورد جلوي آلتش همه فهميده بودن، جغد تن صداشو بلندتر كرد كه همه بشنون وحواسا دوباره برگرده .

جغد:بايد ياد بگريم كه ميشه ميشه بعضي موقعه ها گوشت نخورد .

گرگ چشم قوره رفت .

جغد:يعني كمتر خورد .

صداي ظريفي امد. روباه خيلي وقت بود حرف نزده بود باز گلوشو صاف كرد گرگ گوششو تيز كرد.

روباه:درسته، من مدتيه كه گوشت نميخورم. يعني از زماني كه…….اصلا

ما چرا بايد همو بخوريم ؟چرا؟ خوب بذاريد اينطور بگم ،موضوع اين نيست كه ما شما رو ميخوريم بلكه مهم تر از اون شما ايد كه ميخوايد خورده بشيد. در تمام عمر گوشت خواريم هرگز به شكاري حمله نكردم مگه زماني كه مطمآ بودم از پيش تسليم شده …

جغد خوب ميدونست روباه شبا مردهخواري ميكنه حتي خوب ميدونست اون زخم هاي بزرگ مال تنه بلوط پير خونه خودشه .

روباه:تا حالا از نزديك توي چشماي شكارتون نگاه كردين من اولين بار ميون يه متر برف كناربلوط توي چشم شكارم خودمو ديدم اينو ميفهميد، بياد شروع كنيم ميشه بهترازاين بود.

روباه به آرومي سرشو به طرف خرگوش گرفت اين طور نيست خانم خرگوش ؟

انگار سالها اين صحنه رو امتحان كرده بود ،خرگوش اول جا خورد سرشو بالا كرد اينور اونور و نگاه كرد بعد چشمشوانداخت تو چشماي روباه ، دست وپاشو جم كرد ومثل هميشه اون لبخند شهوانيشو انداخت كنار بلش و سريع دوزاريش افتاد هميشه اينطور بود .

خرگوش :البيه آقاي روباه همينطور.

روباه سر از پا نمشناخت. من واون، ما تونستيم، شد، ما ما ما. منو عزيزمم، اين لحظه جاودانس ،به ارزش تمام جنگل تمام حيووناش تمام تمام.

ناگهان كلاغ فرياد زد گذشت ،گذشته گذشته. آفتاب از سر چنارو ميگفت واين به معني تمام شدن وقت بود به معني تمام شدن برنامه، همه چيز به حال اول بر ميگرده ،مثل قديم مثل تمام عمر جنگل، به عمر تمام بودها و خواهند بودها.

وقتي گرگ و شيراي كوهي دوزاريشون افتاد تازه حيووناي كوچك راه افتاده بودن، هميشه اونا خيلي زودتر ميرفتن اما اين بار همه موندن به خاطر حرفاي قشنگ روباه همه مونده بودن ،همه. زمان از دستشون در رفته بود، همه، يعني همه به اضافه خرگوش.

روباه وقتي به خودش امد فيل و ديد كه مثل خر داره به طرفش مياد. نميدونست چرا هر وقت دعوا ميشه اين احمق ميخواد اونا بكشه، شايد به خاطر رفاقتش با كلاغ ، شايدم به خاطر اينكه از گرگ مثل سگ ميترسه!!

تو لحظه هاي آخر ديد كه گرگ اشغال داره ميره طرفش ولي……….

با دوتا عاج بلندش كردو چسبوند به بلوط: مشكتمت ،ميشكتمت

روباه :چي، چي ميگي. چي تو دهنته. فيل ولش كرد تا با پا بكوبه به سرش ولي لحظه آخر مكث كرد ،با تمام وجود سعي كرد بر لكنتش غلبه كنه.

فيل: من ميشمت. فيل چشماشو بست وخيز برداش روباه جا خالي داد  فيل  توي بلوط پوسيده بود، كلش گير كردو با تقلا بلوطو از جا كند. ميدويد به اطراف، هيچ چيز ونميتونست ببينه، ميدويد وداشت ميرفت طرف دره .

روباه سرشو برگردوند طرف ميدون، گردوخاك همه جارو گرفته بود، همه جارو.

چشماشو به كار انداخت خوب نميديد، بيشتر، بيشتر. تقريبآ جنون تموم بود، ديگه جنبنده اي رو نميديد.

عجب اوضاعي ،همه جا پر از خون،  بدنهاي تكه پارو، نميدونست به خاطر غروب سرخ آفتابه يا واقعا اين قدرخون رو زمين بود. تنه پير قديمي تقريبآ داشت آبياري ميشد. اونا نميفهميدن چيكار كنن، همه رو پاره پاره كرده بودن .

شروع كرد به گشتن: خدايا، اين جا نباشه، نباشه.

با عجله ميگشت با اون پاهاي ظريفش ميون خون آبه ها، سمورا و اون دوتا گوزن پير كه به عنوان پيشكسوت اورده بودن، البته در واقعه براي شكاراي پيشنهادي بعدي به گرگا وكلي حيوون احمق ديگه.

روباه:اون نيست نيست خدايا.

:آهاي زرنگ ميدنستم دنبالش ميگردي برات نگرش داشتم. داداشم گفت: اين روباه امسال يه نقشه اي داره كه اين قدر اداي عابدارو در مياره . گفتم: نه، ديوونه شده. گفت: حواست باشه، هر كاري كرد دنبالش باش اون ميدونه چيكار كنه. اي جونور چهارپا توديگه برا خودت ا آدم شدي ها، بيا نذاشتم دست شيرا بيفته ميدونستم چشمتو گرفته. ازاين جا ميريم بچه ها، تو هم زود برو كم كم پيداشون ميشه .

كلاغوهفتا سنجاب توي اون غروب خوني شاهد صحنه ي عجيبي بودن روباه الت گنده سرشوبه ارومي برد ميون لاشه ي آخرين بچه خرگوشه ، هر دو به خون آغشته بودند. بدنشو روي لاشه كشيد كشيد وكشيد. از لپهاي شكارش گاز نرمي گرفت ،بعد لحظه اي تامل كرد. كلاغ نميتونست ديگه درست ببينه اما مطمن بود تو لحظه اخر ديده كه روباه شروع به پاره پاره كردن شكارش كرده .

كسي صبح اون روز هيچ لاشه ،تكه يا حتي استخوني از خرگوش نديد در صورتي كه از همه اون جونورا چيزاي باقي مونده بود. اين موضوع باعث تعجب كسي نشد ولي تمام حيوونا مقصر اون حادثه رو روباه ميدونستن حتي تبيه ي گرگ قبول كردن چون ميدونستن احمقه، اما هيچ وقت روباه و به خاطر اون حرفاش نبخشيدن.

.پس كي مياد براي بار دهم روباه اين حرفو زير لب تكرار كرد

جلسه سالانه گياه خواران و گوشتخواران تا ساعت 7 اعتبار داشت بعد از اون وضعيت به حال روز قبل برميگشت ،يعني شكار و شكارچي.

سموراي احمق ميخندن، به چي ،حتمآ به من، دختراي بيوه ! اونهاهم شنيدن، روباه آلت دراز !

زير چشماش گود افتاده بود زخمهاي بزرگ روي آلتش نشون از استمنا شديدش ميداد، 2سالي ميشد، از وقتي خرگوش آخريه پيرزن از آب و گل در امده بود. سخته كسي نميفهمه، نه نمفهمه، ولي بايد كاري كرد.

اولين كلماتو اون گوزن چاپلوس شروع كرد كه معلوم نيست چندتا از رفيقاشو به دار ودسته گرگ و شير كوهي فروخته بود . با عشوه اي هميشگيش : البته مشخص و مبرهن است …عزيزان بگذاريد كمي از اين تارفات هميشگي كم كنيم و با هم رو راست باشيم. بايد بگم با اينكه همه با نگراني پامونو اينجا ميگذاريم ولي واقعآ از ته قلب يك سال منتظر اين لحظه ايم، اينطو ينست؟

عذاب آورترين لحظات همين ايستادن كنار قورباغه ها و گنجيشكاس تا 3روز بعد به هرچي دست ميزني انگار ليزه، همش توخاب صداي جوجه ميشنوي، بو بو بوي بعد پرندها هيچ وقت توي دهنه ت از بين نميره.

گرگ سرشو مثل احمقا تكون ميداد ، هر كسي براي اولين بار توي اين جلسه ببيندش فكر ميكنه واقعا موجود آروم و منطقيه، نميدونه فقط براي 5ساعت از 20 روز قبلش تو روزهس، بيچاره اون داداشش كه 70 روز رو مخش كار ميكنه،تازه آقا بجاي اي گياهخواران عزيز ميگه اي شكار هاي لذيذ.

اين قصه هر سال آخرش دعواس و اما اگه جلسه نباشه شورش همه جارو ميگيره چون هيچكس با ديگري حرف نميزنه ،ارتباطا قطع ميشه عين سال سياه ،گياه خوارا گروهي ميفتادن دنبال بچه گوشتخوار و تيكه تيكشون ميكردن در عوض دريدن بچهاشون، اونسال لاشه پيرا و مريضا رو زمين موند و هيچ بچه ايم متولد سال سياه نشد جز اون.

:من خودم ديدم اون گياه خوار شده.

تا به خودش امومد اسمشو شنيد بله مثل هميشه مجلس افتاده بود دست اون جغد حراف، امكان نداشت حتي اون كبكاي تپلم بتونن حركت نوك اين جونورا ببينن.

جغد :شبا ميبينم چطوري پوزشو به سنگا ميماله، سبز سبزه .

همه باز به اين قصه ايمان اوردن كه هرچي ميخوايد بشنويد بريد سراغ جناب جغد، اصلا اين جونور…..

ناگهان يه احساس خاص بهش دست داد ،يه بو بي اختيار شروع كرد به بو كشيدن آره خودشه اومده چشماشو چرخوند به اين طرف واون طرف، زير چنارجوون يه خبراي بود.

تكون ميخورن انگار پشت سرشونه؟

اول اون دستاي سفيدش، ميشد نرميش حس كرد. واي از اين بو، چه ساقاي، چرا اين قدر بلندو كشيده، چرا؟ از ميون موي خرسو پاهاي گوزن دوتا گوش طلاي زدن بيرون مثل مثل نه، چشماش داره به من نگاه ميكنه نه؟ واي من نمتونم نه نميتونم وقتي رونش از بين اون همه قناصي بدناي اطراف ديده شد تازه فهميد امده .

نوار طلاي زير شكمش، چشماي باريكو كشيدش.

از جهت افزايش مشتاقان سكس يا 3ك3 در وردپرس مثل بقيه بلاگها و مثل بقيه كشورا و بقيه آدما و…..تصميم گرفتيم (منظورم از يم تعداد خيلي زياده!)از اين روش نوشتاري و از سبك نگارش با مضامين متفاوت استفاده كنيم ،شايد كشايشي در ادبيات كهن ايران زمين برداشته توانستيم برگي به اين درخت تنومند و شق شده ي !!و يا كتابش كه كلفتو و بارور ميباشد ايجاد فرماييم .

لپ كلوم اين كه داداش و ابجي كه عشق 3ك3 ي و تنها راه جذاب كردن متنتو توي راه انداختن قطارت ميدوني و سريع تا اخر متنتو لو ميدي با اجازت ازت دزدي ادبي ميكنم در حد ساختاري ببنيم به كجا ميرسيم عزيز بابا.

به همين ترتيب بشكل چند قسمتي داستاني رو بلاگ ميزارم

Hamlet :o, I die, horatio

Thepotent poison guite o’er-crows my spirit ,
I cannot live to hear the news from England ,
But I do prophesy th’election lights
On Fortinbras, he has my dying voice.
So tell him, with th’occurrents more and less
Which have solicited- the rest is silence

He dies

اين چند وقت اون پايينا تو فكر زير زمين بودم .

بد جور وهمي داره اين بيكران دريا  

Les amis disparus

J ‘attendais un ami,je n’ai trouve gu’une ombre

Le temps s’est distendu, tous mes amis sont morts

Je voyage hors de moi, je suis griffe d’attente

Et des chats desoles passent dans mon regard

Ah ! s’ils m’ont rejete-rejete, moi le fils,

Que ferias-je du nom que le ciel m’a donne

Je suis le dechire de ce temps derisoire

Que cache sa blessure en inventant des mots

Que me font ces oiseaux, ces poisons, ces belettes

Si mon terrier se vide avec mon Coeur a nu

Je suis le survivant, celui qui pleure et reve

Et dont on ne sait rien, gu’il a vecu

J’attendais un ami, je n’ai trouve gu’un masgue

Et je cherche un visage ou le poser

Je n’attends gue moi-meme et ne suis gu’un passage

Mon reflet me regarde et ne sait plus pleurer

ياران گم شده

در انتظار دوستي بودم وسايه اي بيش نيافته ام

زمان امتداد يافته و تمامي يارانم مرده اند

برون از خود در سفرم و از انتظار پنجول خورده

وگربه ها يي اندوهگين در نگاهم در گذرند .

آه !اگر طردم كرده باشند-طرد شده، منِِ پسر

با نامي كه ملكوت به من داده است چه خواهم كرد ؟

من پاره پاره از اين زمانه مضحكم

كه زخم خود را ابداع كلمات كتمان مي كند.

اين پرندگان ،ماهي ها و راسوها چه فرقي ميكنند به حالم

آن گاه كه آشيانم تهي ميشود با قلب عريانم؟

من از مرگ جسته ام ،هم آني كه مي گريد و در عالم روياست

كزو هيچ نمي دانند جز آن كه زيسته است.

در انتظار دوستي بودم ونقابي بيش نيافته ام

در جست و جوي صورتي هستم كه بر آن بنشانمش .

تنها در انتظار خود نشسته ام وگذرگاهي بيش نيستم

تصويرم به من مي نگرد و ديگر گريستن نمي تواند.

(Robert sabatier(1923

سالها پيش وقتي هنوز مادربزرگ پيرم فراموشيش بالانزده بود و مورد غضب خانواده ی داعي جان قرار نگرفته بود، داستانهاي قشنگي برامون تعريف ميكرد. هيچ كدومو يادم نمونده چون منم دارم به همون بيماري مبتلا ميشم ، توي مغز منم داره همچي جاشو به يكي دوتا چيز مشخص ديگه ميده و خوب خوشبختانه داعي جاني هم نمونده كه ما را تصفيه كنه، بجاش تا دلت بخواد از خودش نوه و نتيجه باقي گذاشته.
 با تمام اين صحبتا يه قصه بدجوري تو مخم مونده، نميدونم از كي اينو فهميدم ولي بايد همين اواخر باشه مثل اكثر چيزهاي كه بعد سالها يادم مياد ،شاید آخرین چون بیماری(آلزایمر) امده بود.داستان با بقيه قصه ها معمول براي بچه ها فرق داره فكركنم مال سالهاي آخره، سالهاي كه اسم داعيمو فراموش كرده بود (و ديگه يادش نيومد).
القصه:

خلاصه قصه ما از اين قراره كه دو تا دختر بودن، خوشگل و زشت، با هم دوستو رفيق، يه كي از اين روزهاي خدا! تو كوچه يه پسر يلا قبا سر راه اين گل ها! سبز ميشه دختر خوشكله دلش گرفتار ميشه پس رفيقش نامردي نميكنه و سر كوچه كشيك ميده ،حرف و صحبتو، لب و مالشو، مو سايشو ووووووووووووووووو
پسر فرداش از اون شهر ميره ،ميره پي خوشبختي خودش، پس علي ميمونه و حوضش .
دختره خيلي گريه و زاري ميكنه ولي چاره چيه، مثله همه ما فراموش ميكنه اما
6 ماه بعد دست به دامن رفيقش ميشه: اي خواهر چه كنم، دوستش ميگه فعلآ صداشو در نيار يه جوري از دستش خلاص ميشيم، دارو و درمون و معجونوو………
اما افاقه نميكنه، چه كنيم، چه نكنيم، دختر دومي ميگه كار از كار گذشته بايد يه كار اساسي كرد حالا چند وقت گذشته، 7ماه. توهمين حرفان كه دختره دردش ميگيره
چه كنيم، چه نكنيم ،ميرن حموم، تو حموم (خلوتی ودم شب ميرن، حتمآ) داد و هوارو ،بچه مياد چه كنيم خواهر، بچه مرده امده.
صدا مياد كه كي اونجا س اين صدا ها چيه، نكنه، الان ميام
چيكار كنيم خواهر ؟؟ دختر دوميه چاقو ور ميداره و تكه تكهش ميكككنه!! بعدشم شروع ميكنن به خوردن، يارو مياد ميگه: چيكار ميكنين، چه خبره. ميگن:هندونه ميخوريم!!!
بخوريد ولي جيغ وداد نكنيد يه بار كسي فكرا ي ميكنه ها.
پس خوردنو خوردنو خوردن…………….
  تا شد 3 سال بعد، دختر خوشگله شد عروس حاكم ديار ديگه اي كه براش خيلي چيزا كه تواون زمونا مهم بوده، مهم نبود ؟
دختر زشته فقيرو تنگدست شد. القصه وخلاصه
رفت پپش رفيقش كه آره عزيز به فلاني كه تو حرمسراي حاكمه بگيد فلاني امده حالو احوالي كنه .
رفتنو اومدن گفتن نميشناسه، گفتن بندازينش بيرون.
گفت بگين همون رفيقت كه با هم تو حموم هندونه خورديم.
رفتن اومدن گفتن بفرماييد بفرماييد منتظرن.
وهمه به خوبي و خوشي به زندگيشون ادامه دادن !!!
پس بدين ترتيب قصه ما بسر رسيد كلاغه به خونش نرسيد.
فكر نميكنم از مادربزرگم قصه ي يادم مونده باشه
 تا مدتها هندونه نمي خوردم ولي بعد عادت كردم ديگه عادت كردم ،گاهي موقعه ها دلم براش تنگ ميشه حتي چند وقت پيش براش گريه كردم گرچه به حال خود هندونه خورم بودو به نيت اون
ميخوام پستمو جالب تموم كنم ولي نميشه جاي يه جيزي خاليه .

كودكان
به شوخي
به سوي قورباغه ها
سنگ پرتاب مي كنند
اما قورباغه ها
كاملآ جدي
مي ميرند.

اِريش فريد(1988-1921)