Les amis disparus
J ‘attendais un ami,je n’ai trouve gu’une ombre
Le temps s’est distendu, tous mes amis sont morts.
Je voyage hors de moi, je suis griffe d’attente
Et des chats desoles passent dans mon regard.
Ah ! s’ils m’ont rejete-rejete, moi le fils,
Que ferias-je du nom que le ciel m’a donne?
Je suis le dechire de ce temps derisoire
Que cache sa blessure en inventant des mots.
Que me font ces oiseaux, ces poisons, ces belettes
Si mon terrier se vide avec mon Coeur a nu?
Je suis le survivant, celui qui pleure et reve
Et dont on ne sait rien, gu’il a vecu.
J’attendais un ami, je n’ai trouve gu’un masgue
Et je cherche un visage ou le poser.
Je n’attends gue moi-meme et ne suis gu’un passage.
Mon reflet me regarde et ne sait plus pleurer.
ياران گم شده
در انتظار دوستي بودم وسايه اي بيش نيافته ام
زمان امتداد يافته و تمامي يارانم مرده اند
برون از خود در سفرم و از انتظار پنجول خورده
وگربه ها يي اندوهگين در نگاهم در گذرند .
آه !اگر طردم كرده باشند-طرد شده، منِِ پسر
با نامي كه ملكوت به من داده است چه خواهم كرد ؟
من پاره پاره از اين زمانه مضحكم
كه زخم خود را ابداع كلمات كتمان مي كند.
اين پرندگان ،ماهي ها و راسوها چه فرقي ميكنند به حالم
آن گاه كه آشيانم تهي ميشود با قلب عريانم؟
من از مرگ جسته ام ،هم آني كه مي گريد و در عالم روياست
كزو هيچ نمي دانند جز آن كه زيسته است.
در انتظار دوستي بودم ونقابي بيش نيافته ام
در جست و جوي صورتي هستم كه بر آن بنشانمش .
تنها در انتظار خود نشسته ام وگذرگاهي بيش نيستم
تصويرم به من مي نگرد و ديگر گريستن نمي تواند.
(Robert sabatier)1923
