كودكان
به شوخي
به سوي قورباغه ها
سنگ پرتاب مي كنند
اما قورباغه ها
كاملآ جدي
مي ميرند.
اِريش فريد(1988-1921)
آن روي سّكه
كودكان
به شوخي
به سوي قورباغه ها
سنگ پرتاب مي كنند
اما قورباغه ها
كاملآ جدي
مي ميرند.
اِريش فريد(1988-1921)
سلام… تازه رسیدم فکم چسبید زمین از این وبلاگت… می خوانمت… ب
به قول یکی از دوستانم : بیهوده ترین راه ابراز وجود پارس کردن سگ به ماهه
قورباقه ها هم میتونن به همین سبک قدرت خودشون رو با قور قور کردن به رخ بچه ها بکشند
سلام…
تمام روز هایم بوی دلتنگی میدهد/فقط از خدا باید شعر بخواهم/شعری که در آن “ای کاش” نباشد.
منتظرم.
چه ترجمه ی بدی رو نتخاب کردی
ببین، گاهی اوقات فکر می کنم که میشه زودتر مرد. حتا بدون سنگ بچه ها…
سیگار روشن من همیشه نشان از این بوده که روزی با همه ی شما وداع خواهم کرد و با قورباغه هایی که قورقورشان به بچه ها مثل سگ ماده که به ماه عوعو کند می ماند با هم رستگار می شویم. مادر دیشب به این نتیجه رسیده بود که اگر در خانه فرزند جوانی داشته باشد و هنوز مزدوج نشده باشد به خودارضایی می رسد و آن دنیا همه را مواخذه خواهند کرد به خاطر این جوان حتا رییس جمهور احمدی نژاد را …
لعنت به این زندگی…
فکر می کنم باید هرشب بچه هایمان را به چاه فاضلاب بریزیم تا دنیا پا بگیرد…
کاندوم ها را باید دور انداخت…
آخرین یادداشتها رو کی می نویسه؟ تو یا من؟
دوست دارم پیش از این که آخرین فریادتو بزنی، سرتو بذارم لب چاه فاضلاب و هردو مون با هم به حماقتی که تو چشمامون داره گم و گور می شه بخندیم… و بفهمیم که آدمها توی چاه هم زندگی می کنن… حتا اگه تنها باشن…اسپرماتو تو چاه بریز. چون دختری اون طرف آب داره وجودش رو از کروموزم های ایکس و ایگرگش پاک می کنه…